21 097 en een halve meter

Hoe het allemaal begon

11 juni 2009, Vinceprince to PDW-er:
Jo Bro,

How are you? I am fine over here on the right site of this city.
How is life in the getto? : )

Om meteen met de deur in huis te vallen (BOEM):
Vanmiddag zag ik een soort van flyer in een blaadje staan over een
geuzenloop.
Nou spreekt die naam mij niet aan maar ik dacht meteen aan een georganiseerd
evenement om daar een prestatie neer te zetten. Een uitdaging dus.
10 km is voor mij niet echt een uitdaging maar 21,1 km wel.
Nu voel je het al aankomen: en voor jou? Zullen we dit varkentje samen
slachten?

11 september 2009, Vinceprince to PDW-er:
De 1/2 marathon wordt een drama.
De laatste 1,5 maand heb ik nie meer zo getraind (druk druk, moe moe).
Ik denk er dan ook aan om het een paar monaten uit te stellen.
En jij? Ben jij in top shape?

17 september 2009, PDW-er to Vinceprins:
Ga je een beetje op tijd naar bed deze dagen? Dan doe ik dat ook. Gaan we fijn een stukje lopen zondag in Nep-DenHaag. (Ik weet een café op de hoek. Ongeveer 900 meter na de start.)


18 september 2009, Vinceprince to PDW-er:
Dude, ik ga niet lopen hoor zondag. Zondag is een rustdag (geworden).


18 september 2009, PDW-er to Vinceprins:
Vinceprins
[ ] Geschikt
[x] Ongeschikt


19 september 2009, Vinceprins to PDW-er:
PDW-er
[x] Geschift
[ ] Ongeschikt


19 september 2009, 61 km Estafette loop:
Vandaag meegedaan aan een estafette van 61 km bij AV Fortuna in Vlaardingen als "warm-up" voor morgen.


20 september 2009, judgements day:
Ik ben weer terug op aarde.
De eerste 10km waren leuk. De laatste 9 km een hel.
Na gisteren was ik van plan om de halve marathon uit te lopen en niet te gaan voor een tijd. Maar aan de start had ik een tijd in mijn hoofd. Mijn laatste halve marathon heb ik gelopen in 1.46 uur. Dus ik vond 1.45 uur vandaag wel een leuke tijd. Na 10 km lag ik 2 minuten voor op het schema van 1.45 uur. Ik had ondertussen al een gemengd gevoel over het tweede rondje.

En ja hoor, bij km 12 kwam de man met de hamer, hilti, breekijzer en moker tegelijk. Gast, ik ging op elke km kapot. Mijn bovenbenen ontplofte als een Formule 1 auto. Niet veel later liep ik mijn kuiten lek. Ik kon nog een stukje leklopen uitstellen door te drinken. Ik had gelukkig mijn riem met H2O meegenomen. Bij km 16 was een drinkpost waar men zoete AA uitdeelde. Deze suikers kon ik prima gebruiken maar ook deze brandstof was vrij snel op.

Het was enorm fout maar ik ben 10x gaan wandelen in de laatste 9 km waarvan 3x in de laatste 2 km. En van die 3x MOEST ik even wandelen op ongeveer 300 meter van de finish. Wat een ervaring!

Okee, het was warm vandaag en ik heb gisteren ook een loopje gehad maar ik had nooit zo snel moeten starten. De eerste kilometers dacht ik nog bij mezelf: "Rustig aan. Niet te hard. Hou je in." En op zich heb ik dat ook gedaan, maar klaarblijkelijk niet genoeg. Weer een goede les voor de volgende (de vierde dan alweer) halve marathon. De marathon zelf, daar ga ik over 40 jaar maar eens over nadenken.

Tot zover mijn ervaring van vandaag. Morgen jankend mijn bed uit. Waarschijnlijk door stijve beenspieren. Maar goed, je weet dan dat je nog leeft.


21 september 2009, The Day After:
AUW!

Home Alone

Stel je eens voor:

Mw-PDW aan het werk, PDW-zoon jr.sr. op weekendkamp.
Wie blijven er dan nog over? Juist, PDW-er en PDW-zoon jr.jr.
En hoe kom je zo'n dag door?
Met echte mannen dingen!

Zoals echte grote mannen:

Een paar uurtjes met de PlayStation 3 spelen!

Zoals echte grote mannen:

Heel stoer de auto wassen!

Is kinderarbeid een familietrekje?

En....omdat de zon vandaag toch schijnt:

Ook maar even de was doen.

Ook de vloer beneden is vandaag gedweild door echte grote mannen.

P.S.: De braderie was overigens ook leuk vanmiddag.

Ik ben toch niet gek?

Ooit was de zondag een rustdag. Tegenwoordig kan je rustig winkelen op zondag.
In het drukke bestaan van heden ten dage komt zo'n "extra" dagje wel eens lekker uit. En zeker nu PDW-zoon Jr. Jr. over 2 weken gaat verjaren.

Om eens niet op het allerlaatste moment een kado te moeten gaan halen ga ik dit keer maar op tijd op pad.

Omdat PDW-zoon Jr. Jr. nog niet kan lezen en het bestaan van deze blog nog niet ken, kan ik met een gerust hart het e.e.a. uit de doeken doen:

Het leek ons een leuk idee om PDW-zoon Jr. Jr. dit jaar educatief op te voeden met behulp van een Nintendo DS lite. Stiekem nog een kruisverhoor gehouden om te weten te komen welke kleur PDW-zoon Jr. Jr. op dit moment lauw vindt. En tijdens mijn Catch-22 methode in het, in de achtertuin opgezette, GITMO, bekende PDW-zoon Jr. Jr. de kleur donkerblauw. Echter een donkerblauwe DS lite is nog nauwelijks te vinden op dit moment daar Uncle Nintendo een nieuwe opvolger heeft geïntroduceerd genaamd DSi. Alle "oude" modellen zijn veelal in de uitverkoop gegaan en de populaire kleuren zijn al uitverkocht.

Enfin, eenmaal in het dorpse aangekomen op zoek naar een DS. En welke winkelketen kom ik "toevallig" het eerst tegen:


Mijn vermoedens werden schokbarend tentoon gespreid. Alle populaire kleuren waren verdwenen. De prijs paste wel in het budget maar omdat PDW-zoon Jr. Jr. een echt mannetje is kan en wil ik hem niet opschepen met een roze of Lime-green DS lite.


Gelukkig is dit niet de enigste winkelketen in het dorpse dus ook hier beproefde ik mijn geluk:


Geen donkerblauwe DS lite te vinden maar wel andere kleuren zoals rood, lichtblauw, wit, Lime-green, zwart en zilvergrijs.


Hoe maak ik hiervan nou donkerblauw? Met een verfspuit knoeien is een optie, het balletje van een ouderwetse vulpen boven de lite er uit pielen is een optie, blauwe gloeilampen gebruiken in huis om een blauwe gloed te creëren is een optie, PDW-zoon Jr. Jr. elke dag dronken voeren zodat hij blauw is is een optie, PDW-zoon Jr. Jr. laten geloven dat hij verliefd is op een vriendinnetje en hem er zelf achter laten komen dat het niet andersom is is een optie, maar dit alles gaat mij toch iets te ver.
Tegenwoordig kan je met hiervoor speciaal gemaakt stickervellen je DS lite aardig opleuken in o.a. de basiskleur donkerblauw.

Uiteindelijk gekozen voor de Ds lite in de kleur zilvergrijs omdat dit volgens mij het beste past bij donkerblauw.
De uiteindelijke prijs voor het kado, inclusief accesoires zoals skin, R4 adapter en Starterspack is uiteraard boven het geraamde budget.


En vooral niet vergeten de nog aan te schaffen spellen!

IK BEN TOCH NIET GEK?!

Eerlijk duurt het langst

Donderdag 14 mei 2009:

Mijn Creative Zen X-Fi MP3 speler welke ik heb gehad voor mijn verjaardag brengt het geluid van perfectie.

En nu ik zelf al een tijdje alleen geniet van deze sound, wil ik toch ook wel dat anderen om mij heen van deze lust voor het oor kunnen horen. Ik kan uiteraard de luidspreker op de X-Fi inschakelen maar dan is dit geluid toch een stuk anders dan de meegeleverde oortjes. En om mijn oortjes in iemand anders zijn schelpen te duwen lijkt mij niet helemaal fris.

Dus op zoek naar een bijpassende luidsprekersysteem. Uiteraard wel op de centjes letten want het is immers recessie.

En dat is dan voordeel nummer 6 want wat blijkt: Het apparaatje kost hier €12,98 (exl. Bezorgkosten) in plaats van de gemiddelde kunstmatig hooggehouden €40,00.

Het is bijna ongeloofwaardig maar hier kunnen wij wel een risicootje nemen. (Laat maar komen die baksteen per post.)

Vrijdag 15 mei 2009:

Ongelooflijk. De ongeopende doos met baksteen? is via de post aangekomen. Enigszins verbaasd hoe snel deze postmedewerker mijn adres heeft gevonden open ik de bruine neutrale doos. En op iedere vraag blijkt een passend antwoord want in deze neutrale bruine doos zit geen baksteen, geen creative travelsound maar een............ TomTom One Europe 22 navigatiesysteem.

Even een weekendje over nadenken.

Maandag 18 mei 2009:

Eerlijk duurt het langst. En als goed voorbeeld telefonisch contact opgenomen met de webshop.

Na vele bedankjes van de medewerker beloofd hij vandaag een e-mail te sturen met daarin de omruil instructie. Aan het einde van de avond nog geen e-mail ontvangen. Naar alle waarschijnlijkheid duurt het allemaal wat langer daar men nu op een papieren wwwegenkaart moet zoeken naar mijn apenstaartje.

Dinsdag 19 mei 2009:

Damn. Ze hebben mij toch weer gevonden. Maar nog steeds duurt eerlijk het langst. De "retourbon manco-goederen formulier" is aangekomen. Morgen via de post verzenden naar de afzender.

Woensdag 20 mei 2009:

Als brave burger het pakketje retour gestuurd naar Chearpuntnl

Vrijdag 22 mei 2009:

Package dropt by TNTpost.

Ik neem aan dat het men niet lukt om het vandaag nog af te handelen. In het weekend wordt niet gewerkt (althans, dat zou ik ook niet doen). Dus maandag wordt het het verstuurd zodat ik dinsdag men gadget in huis heb. (fingers crossed)

[klik op het plaatje voor een vergroting (van het plaatje)]

Zaterdag 23 mei 2009:

Toch nog even gekeken op de website van Chearpuntnl of "mijn" travelsound nog op de site stond voor €12,96.

Gelukkig, de travelsound staat er nog op voor dit bedrag maar.......... heeft nu de status uitverkocht??? Krijg ik dan toch de baksteen of wordt het alleen een pakketje gebakken lucht???

Dinsdag 26 mei:

Voor de zekerheid gebeld naar Chearpuntnl omdat ik nu toch wel nieuwsgierig ben geworden (en ongeduldig). De beste man aan de telefoon verzekerde mij dat beiden pakketjes waren aangekomen (TomTom en Travelsound?) en dat hij er persoonlijk voor ging zorgen dat mijn pakketje vandaag verstuurd werd. Morgen in huis?

Woensdag 27 mei:

Ding dong. "Goedendag, wilt u even tekenen?"

Trillend als een rietje probeer ik het pakketje (welke nu beduidend kleiner is dan het vorige pakketje) open te maken. ^#*@(!^$. Waarom zoveel plakband??

Donderdag 28 mei:

Eindelijk is het plakband van het pakketje. Snel open ik de doos en wat zie ik? Verpakkingsmateriaal!!!!

Vrijdag 29 mei:

Met wallen onder mijn ogen ter grootte van een dubbel D verwijder ik het laatste stukje verpakkingsmateriaal.

YES, daar is ie dan. De lang verwachte Creative Travelsound X-Fi. Uiteraard ook in een uiterst uitdagende verpakking maar hier buig ik mij dinsdag 2 juni over want dit weekend doe ik een trimmetje Parijs-Rotterdam.

Shakespeare

Op een mooie zondagmiddag, na thuis te zijn gekomen van een feestje van Vinceprins, zette ik de fietsen in de schuur. Een opgeluchte bij, welke waarschijnlijk per ongeluk opgesloten was bij het sluiten van de deur eerder deze dag, zocht zijn weg naar buiten."Lekker bijdehand" dacht ik nog. (Ik kon mij nog herinneren dat deze bij eerder opgesloten had gezeten in onze schuur.) Met een heldhaftig gevoel, door het wederom redden van de bij, spoedde ik mij, met een gelukzalige glimlach op mijn gezicht, buiten de tuin. Een zacht briesje woei langs mijn oor gevolgd door een zacht zoemend geluid. Zwaaiend naar mijn nieuwe vriend de bij keek ik hem na. Hij was gelukkig niet alleen meer. Een geel, zwart gestreepte vriend van dezelfde vereniging volgde hem. Langzaam maar vastbesloten maakte beiden bijen een bocht naar links om samen door een ventilatiegat in mijn enkelsteens muurtje van de schuur naar binnen te vliegen! WHAT THE FUCK?????

De glimlach maakte plaats voor verbaasde en boze blik. "Het zal toch niet?", dacht ik. De schuurdeur weer opendoende probeerde ik de twee vermeende krakers te vinden. Mijn gehoor bedonderde mij dit keer niet. Een irritant zoemachtig snerpend geluid pleegde een aanslag op mijn aambeeld, hamer en stijgbeugel. Al snel had ik plaats delict gelokaliseerd. De krakers hadden zich verscholen in een lekkere warme rode deken. Enigzins krampachtig haalde ik de spullen welke op de rode deken lagen weg. Bij elke beweging van de rode deken werd het zoemend geluid harder en heftiger. Terwijl ik de rode deken bereikt had vlogen de voormalige vrienden in duikvlucht langs mijn hoofd. Moet ik doorgaan? Met het risico vol gif een pijnlijke dood tegemoet te gaan? Vrouw en kinderen achterlatend? Mijn weblog niet af te kunnen maken? Het voetbaltalent verloren te laten gaan? Einde carierre? "So bee it", schreeuwde ik, en verwijderde de rode deken met souplesse uit de schuur.

Vet grommend en zoemend bewoog een deel van de rode deken. Daar kwam ze, de dikke, vette, volgevreten koningin, vluchtend naar hoger gelegen oorden buiten de schuur. "Dat is één en de rest zal snel volgen", riep ik triomfantelijk. (Uiteraard met de wetenschap dat wanneer de koningin verdreven is de rest 'vanzelf' verdwijnt.) Een nest ter grootte van een sinnasappel was mijn oogst.

- een klein deel van de oogst -

Honing zorgde ervoor dat de rode deken behoorlijk smerig was geworden. Enkele werkbijen waren nog niet in de gelegenheid geweest om hun e-mail te checken en derhalve waren zij niet op de hoogte dat hun geliefde koningin haar vleugels gestrekt had. Op dat moment dacht ik een B52 bommenwerper te horen maar dit was hare majesteit zelf. "To bee or not to bee", kermde ze, en gefrustreerd als dat zij was, omdat haar koninkrijk inmiddels vernietigd was, trachte zij een nieuw koninkrijk te stichten in onze schuur en vervolgde haar luchtweg naar één der ventilatiegaten in de schuurmuur. "It ain't over 'til the fat lady sings" en gewapend met meneer Blik (het vriendje van mevrouw Stoffer) sloeg ik madam uit het luchtruim. De tennislessen van een paar jaar geleden kwamen nu dan eindelijk van pas. Nog duizelig van de ontmoeting van meneer Blik en een milliseconde later de ontmoeting van de muur gevolgd door de harde stoeptegel probeerde de majesteit een wederopstanding te bereiken. Meneer Blik twijfelde geen moment en zorgde ervoor, onder het mom van "verdeel en heers", en met de nadruk op verdeel, dat haar ingewanden netjes werden verdeeld over meerdere tegels. De kleine werksters waren nu een gemakkelijk doelwit en volgde snel hun lijdster. :-)

- Lang leve MacGyver!! -

De ventilatiegaten zijn tijdelijk á la MacGyver afgesloten voor externe invloeden door toepassing van aluminiumfolie in een verfomfaaide toepassing. Later die dag kwamen werksters met volle honingpootjes terug van hun verre reis van de bloemenvelden. Hun goudgele kostbaarheden konden zij echter nergens kwijt daar de deuren gesloten waren en hun koninkrijk was vernietigd.
De volgende dag bleken de overgebleven bijen hun inbox te hebben gelezen en zijn nooit meer teruggezien.

To bee continued.....

N.B.:

Bij nadere bestudering op internet bleek dat de bijen hommels waren daar de gelijkenis van een hommelnest en de witte, donsachtige achterwerken van de dames en heren een hommelachtige gelijkenis toonden.

Bovenstaande tekst is niet aangepast daar de uitspraak "To hommel or not to hommel", "To hommel continued", "Hommel Movie", "So hommel it", "Hommel Gees", etc. nergens op slaan.

Missie A Je To

Na een aantal jaren tegen een spuuglelijke, vanuit de bouw, door de architect verzonnen, tuinhek te hebben aangekeken was het eindelijk eens tijd voor iets anders.

Samen met de buurman en buurman werd het een klus van een paar dagen.

Maar uiteindelijk is de missie geslaagd.

(en nu nog de bloemetjes)

A Je To buurman(en)!!!

Tandarts

Mijn laatste bezoek aan de tandarts was al weer een tijdje geleden.

Ik weet het nog goed:

In de praktijk van mijn, destijds, nieuwe tandarts werd gebrekkig Nederlands gesproken met een vleugje Oosterbuurs. Nu schijnt dat uit dit deel van Europa de specialisten komen.

Volledig vertrouwend op de expertisie van deze Duitse kogelstootster werd op de bewuste dag mijn verstandskies getrokken. Al eerder in mijn leven heb ik deze ervaring mogen ervaren zonder nare bijwerkingen. Dit keer echter ging er van alles mis. Verstandskies "moest" eruit en aanvullend moest het gaatje in de kies naast de verstandskies gevuld worden. Zo gezegd, niet zo gedaan. Na een trekproef van een minuut of 10, gaf mijn verstandskies zich over maar niet zonder slag of stoot. "De vloeispanning is gelijk aan de breukspanning" moest mijn verstandskies gedacht hebben en liet de wortel, zonder er verder bij na te denken, achter in mijn onderkaak. "Oef shit" hoorde ik mijn tandheelkundige Oosterbuur zeggen. "Die wortel ist noch darein. Las mal wroeten". Na een kleine wor(s)tel(ing) was ik verlost van mijn roots. "Jetzt ein gaatje vullen" zei ze hoopvol. En daar ging de boor. Mijn buurmankies van de (net getrokken) verstandskies was het gelazer van een paar minuten geleden helemaal beu en besloot om de boor te saboteren. En ja hoor, krak, daar ging de boor. Gelukkig was ik plaatselijk verdoofd. Na een spoedreparatie aan de boor en het gebruik van reserve onderdelen kon operatie "revanche defeat '40-'45" verder gaan. Uiteindelijk mocht ik uit de stoel. Het leed was geleden en ik mocht naar huis. Twee weken later was ik weer terug want het gat was gaan onsteken o.i.d.. Nadat er een niet geregistreerd chemisch stofje op/in gesmeerd was kon het herstel beginnen.

Een paar jaar later moest het er toch maar weer van komen. Eenmaal de praktijk binnengekomen realiseerde ik mij dat er iets was veranderd. Een nieuwe receptioniste! Een nieuw begin? En inderdaad, een nieuw begin. Ik was zonder enige vorm van berichtgeving uitgeschreven!!! Of ik even opnieuw een inschrijfformulier wilde invullen. Na deze CITO toets werd een definitieve afspraak gemaakt.

Het was een koude, bewolkte dag. De saloondeuren sloegen open en daar stond ik in de deuropening. Met knikkende knieen, klotsende oksels en een natte bilnaad liep ik de praktijk binnen. Ja hoor, ik mocht naar de behandelkamer waar een "meisje" (carriere switch?) de NIEUWE Hollandische tandarts blijkt te zijn. Wederom (de praktijk was van eigenaar veranderd en al mijn "oude" gegevens waren weg?) mocht ik rontgenfoto's (4x) laten maken van mijn gebit om te kijken of er geen ongeregeldheden onder de vullingen plaatsvinden. Ook nog even een rontgenfoto (1x 360°) van het gehele gebit en ik mocht weer plaats nemen in de stoel. De lammeren speelden in het lentezonnetje in de weide en de vogeltjes zongen het Wilhelmus. "Alles ziet er prima uit, meneer. Tot over een half jaar voor de volgende controle", zei het meisje".

Wordt vervolgd.............................

Moederinstinct

Het komt een ieder met kinderen wel eens bekend voor denk ik: niet luisteren.
Maar er is duidelijk verschil tussen niet luisteren en niet horen.
PDW-Vrouw en ik hadden wel eens het idee dat PDW-zoon Jr. Jr. niet alles even goed kon horen.
En omdat PDW-zoon Jr. Jr. in het verleden bij het consultatie bureau de boel in de maling had genomen bij de luistertoets en later bij uitnodiging van de GG en GD perfect kon plannen dat hij griep had besloot PDW-vrouw om zelf maar een afspraak te maken met de polikliniek Keel Neus Oor in het dichtsbij zijnde hospitaal. Afspraak 24-03-2009, 14.00 uur.

Als nieuwe patient moet je je eerst inschrijven bij het inschrijfbureau.
Het ziekenhuis is verdeeld in verschillende blokken en dit wetende mochten wij na de inschrijving naar blok 61. Na een aantal minuten WACHTEN mochten wij ons melden bij de balie.

Effe wachten

De gegevens werden ingenomen en mochten naar blok 62 waar we mochten WACHTEN tot wij werden opgeroepen.

Ja ja, "WACHTEN" dacht ik nog. Hoeveel tijd is een mens eigenlijk kwijt in zijn leven aan WACHTEN?

Iedere man weet waar de oorsprong ligt van dit fenomeen WACHTEN.

Nog effe wachten

Maar....gelukkig werden wij al snel opgeroepen en mochten in een andere gang van blok 62 WACHTEN.
Na ongeveer een kwartier WACHTEN mochten wij plaatsnemen bij de Keel Neus Oor arts dokter xxx.
Uit privacy redenen is de naam van dokter xxx veranderd in dokter Fritzel.
Nu hebben wij van horen zeggen dat deze arts nogal lomp overkomt en een kind geen uitleg geeft over wat hij gaat doen. Hopelijk loopt deze man bij een collega van hem.
(Let ook speciaal op het kopje "Doel en functie", 2e regel.)

Gelukkig was de assistente van een humaner kaliber en vertelde op een speelse wijze wat dokter Fritzel ging doen. Uit de expertize van dokter Fritzel bleek dat PDW-zoon Jr. Jr. vocht achter zijn trommelvliezen heeft en dat dit genezen / verholpen kan worden door het knippen van de neusamandelen en het prikken van een gaatje in de trommelvliezen.

Dit wetende mochten wij weer terug naar blok 61. Al snel (dat gaat de goede kant op) mochten wij naar binnen. Hier werd ons verteld dat wij, alvorens zij uitleg zou geven over de operatie, naar blok 1 mochten. Bij blok 1 aangekomen mochten wij een nummertje (K732) trekken en konden wij plaatsnemen in de WACHTkamer.

Bijna aan de beurt

Na een aantal minuten: Bijna aan de beurt

Na meer dan een aantal minuten wachten mochten wij ons melden bij de balie. Hier kregen wij een invulformulier welke van belang is voor de anesthesist. Wij mochten weer plaatsnemen in de WACHTkamer en na het invullen van het formulier mochten wij even WACHTEN. Na een aantal minuten WACHTEN werden wij geroepen door een assistente.
Wij mochten plaatsnemen in een kantoortje. En toen ging het in een stroomversnelling. De Niagara falls is hierbij vergeleken een kabbelend beekje.
De assistente controleerde het zuurstofgehalte van PDW-zoon Jr. Jr. door middel van een soort "knijper" op zijn duimpje.
97% was een prima uitslag en toevallig had PDW-zoon Jr. Jr. een zuurstofgehalte van 97%. Tevens werd in één adem zijn lengte (1,14 m) en gewicht (22Kg) genoteerd.
Abrupt kwam er een einde aan deze stroomversnelling. Al hangend in de vangrail werd ons verteld dat wij even mochten WACHTEN op de anesthesist.

De verveling begon toe te slaan
(er werd niets onherstelbaar gesloopt)

Na een aantal minuten WACHTEN kwam de ietwat corpulente anesthesist binnen en bekeek het invulformulier.
Alles was in orde. Wij mochten weer terug naar blok 61.
Er werd ons verteld dat wij mochten plaatsnemen in de hal en daar moetsen WACHTEN.

Nu werd het echt vervelend

Na een aantal minuten wachten werden wij binnengeroepen en werd de behandeling uitgelegd en een afspraak gemaakt.
15 april 2009, 07.30 uur is het zover. Gelukkig mogen wij tot die tijd thuis WACHTEN.

Wij waren om 17.00 uur weer thuis.

Moraal van dit verhaal:

Vertrouw altijd een moederinstinct.

AED

Deze week was het zover. Als enthousiaste BHV-er kregen wij in het bedrijf eindelijk de beschikking over de AED. Dit krijg je natuurlijk niet zomaar. Hiervoor moet door het bedrijf flink in de buidel getast worden. Maar buiten dat, er dient ook nog een begeleidend cursusje aan verbonden te worden. Toevallig had een student van de Hoge School Rotterdam even niets te doen en kon wel een zak-eurocentje gebruiken. Hij trachte het ons haarfijn uit te leggen aan de hand van een powerpoint presentatie. Na een aarzelende start kwam de beste man met behulp van een powerpoint presentatie op een monotone wijze op dreef. Uitleg over een persoon (een naam mag volgens de student niet worden gegeven aan het slachtoffer, daar de hulpverlener er psychisch persoonlijk aan gebonden kan raken met alle daarbij behorende gevolgen van dien) met een circulatiestilstand, waardoor op een geautomatiseerde manier een elektrische schok wordt toegediend, met als doel het hart weer in een normaal ritme te brengen. Daar mijn hartritme, door de monotone presentatie, zakte tot onder het kritieke niveau moest ik zelf (als oud ZHKH-er: Zelf Hulp Kamaraden Hulp) drastisch ingrijpen met gevaar voor eigen leven. Een substantie wat hier voor koffie uitgaat moest mijn hartritme weer op gewenst peil brengen. Een voedselvergiftiging en een maagperforatie trotserend is dit uiteindelijk, na ongeveer een liter vloeibare substantie, gelukt.

Red Bull van de jaren '70

Op deze manier is het mij wel duidelijk:

AED staat gewoon voor Annie Ends Dead.

Op de tafel het levenloze lichaam van onze Annie.

Zondag........wasdag

Na een potje amateurvoetbal afgelopen zaterdag was het de beurt aan mij om "De Tas" mee te nemen.
Normaal gesproken speel je tegenwoordig op kunstgras omdat ook de KNVB had ingezien dat het wassen van hele vieze kleding niet echt bevorderlijk is voor het milieu. Alleen in sommige gemeenten zijn het de mensen welke uit een voortreffelijk milieu komen en dat schijnt dan weer te compenseren met het milieu. Hoe dan ook: we speelde deze zaterdag op echt gras.
Nu weet ik dat het gebruik van de wasmachine zo wie zo niet goed is voor het milieu, dus vanuit dit oogpunt had ik besloten om het hele zooitje vanuit de tas direct aan de waslijn te hangen.

Welke #%$@&* speelde met nummer 13?

A.s. vrijdag avond een lekker luchtje eroverheen en eens kijken of het iemand opvalt dat er op een milieu vriendelijke manier is omgegaan met "De Tas".

Ook ben ik wel benieuwd wanneer ik weer aan de beurt ben.