AED

Deze week was het zover. Als enthousiaste BHV-er kregen wij in het bedrijf eindelijk de beschikking over de AED. Dit krijg je natuurlijk niet zomaar. Hiervoor moet door het bedrijf flink in de buidel getast worden. Maar buiten dat, er dient ook nog een begeleidend cursusje aan verbonden te worden. Toevallig had een student van de Hoge School Rotterdam even niets te doen en kon wel een zak-eurocentje gebruiken. Hij trachte het ons haarfijn uit te leggen aan de hand van een powerpoint presentatie. Na een aarzelende start kwam de beste man met behulp van een powerpoint presentatie op een monotone wijze op dreef. Uitleg over een persoon (een naam mag volgens de student niet worden gegeven aan het slachtoffer, daar de hulpverlener er psychisch persoonlijk aan gebonden kan raken met alle daarbij behorende gevolgen van dien) met een circulatiestilstand, waardoor op een geautomatiseerde manier een elektrische schok wordt toegediend, met als doel het hart weer in een normaal ritme te brengen. Daar mijn hartritme, door de monotone presentatie, zakte tot onder het kritieke niveau moest ik zelf (als oud ZHKH-er: Zelf Hulp Kamaraden Hulp) drastisch ingrijpen met gevaar voor eigen leven. Een substantie wat hier voor koffie uitgaat moest mijn hartritme weer op gewenst peil brengen. Een voedselvergiftiging en een maagperforatie trotserend is dit uiteindelijk, na ongeveer een liter vloeibare substantie, gelukt.

Red Bull van de jaren '70

Op deze manier is het mij wel duidelijk:

AED staat gewoon voor Annie Ends Dead.

Op de tafel het levenloze lichaam van onze Annie.