Shakespeare

Op een mooie zondagmiddag, na thuis te zijn gekomen van een feestje van Vinceprins, zette ik de fietsen in de schuur. Een opgeluchte bij, welke waarschijnlijk per ongeluk opgesloten was bij het sluiten van de deur eerder deze dag, zocht zijn weg naar buiten."Lekker bijdehand" dacht ik nog. (Ik kon mij nog herinneren dat deze bij eerder opgesloten had gezeten in onze schuur.) Met een heldhaftig gevoel, door het wederom redden van de bij, spoedde ik mij, met een gelukzalige glimlach op mijn gezicht, buiten de tuin. Een zacht briesje woei langs mijn oor gevolgd door een zacht zoemend geluid. Zwaaiend naar mijn nieuwe vriend de bij keek ik hem na. Hij was gelukkig niet alleen meer. Een geel, zwart gestreepte vriend van dezelfde vereniging volgde hem. Langzaam maar vastbesloten maakte beiden bijen een bocht naar links om samen door een ventilatiegat in mijn enkelsteens muurtje van de schuur naar binnen te vliegen! WHAT THE FUCK?????

De glimlach maakte plaats voor verbaasde en boze blik. "Het zal toch niet?", dacht ik. De schuurdeur weer opendoende probeerde ik de twee vermeende krakers te vinden. Mijn gehoor bedonderde mij dit keer niet. Een irritant zoemachtig snerpend geluid pleegde een aanslag op mijn aambeeld, hamer en stijgbeugel. Al snel had ik plaats delict gelokaliseerd. De krakers hadden zich verscholen in een lekkere warme rode deken. Enigzins krampachtig haalde ik de spullen welke op de rode deken lagen weg. Bij elke beweging van de rode deken werd het zoemend geluid harder en heftiger. Terwijl ik de rode deken bereikt had vlogen de voormalige vrienden in duikvlucht langs mijn hoofd. Moet ik doorgaan? Met het risico vol gif een pijnlijke dood tegemoet te gaan? Vrouw en kinderen achterlatend? Mijn weblog niet af te kunnen maken? Het voetbaltalent verloren te laten gaan? Einde carierre? "So bee it", schreeuwde ik, en verwijderde de rode deken met souplesse uit de schuur.

Vet grommend en zoemend bewoog een deel van de rode deken. Daar kwam ze, de dikke, vette, volgevreten koningin, vluchtend naar hoger gelegen oorden buiten de schuur. "Dat is één en de rest zal snel volgen", riep ik triomfantelijk. (Uiteraard met de wetenschap dat wanneer de koningin verdreven is de rest 'vanzelf' verdwijnt.) Een nest ter grootte van een sinnasappel was mijn oogst.

- een klein deel van de oogst -

Honing zorgde ervoor dat de rode deken behoorlijk smerig was geworden. Enkele werkbijen waren nog niet in de gelegenheid geweest om hun e-mail te checken en derhalve waren zij niet op de hoogte dat hun geliefde koningin haar vleugels gestrekt had. Op dat moment dacht ik een B52 bommenwerper te horen maar dit was hare majesteit zelf. "To bee or not to bee", kermde ze, en gefrustreerd als dat zij was, omdat haar koninkrijk inmiddels vernietigd was, trachte zij een nieuw koninkrijk te stichten in onze schuur en vervolgde haar luchtweg naar één der ventilatiegaten in de schuurmuur. "It ain't over 'til the fat lady sings" en gewapend met meneer Blik (het vriendje van mevrouw Stoffer) sloeg ik madam uit het luchtruim. De tennislessen van een paar jaar geleden kwamen nu dan eindelijk van pas. Nog duizelig van de ontmoeting van meneer Blik en een milliseconde later de ontmoeting van de muur gevolgd door de harde stoeptegel probeerde de majesteit een wederopstanding te bereiken. Meneer Blik twijfelde geen moment en zorgde ervoor, onder het mom van "verdeel en heers", en met de nadruk op verdeel, dat haar ingewanden netjes werden verdeeld over meerdere tegels. De kleine werksters waren nu een gemakkelijk doelwit en volgde snel hun lijdster. :-)

- Lang leve MacGyver!! -

De ventilatiegaten zijn tijdelijk á la MacGyver afgesloten voor externe invloeden door toepassing van aluminiumfolie in een verfomfaaide toepassing. Later die dag kwamen werksters met volle honingpootjes terug van hun verre reis van de bloemenvelden. Hun goudgele kostbaarheden konden zij echter nergens kwijt daar de deuren gesloten waren en hun koninkrijk was vernietigd.
De volgende dag bleken de overgebleven bijen hun inbox te hebben gelezen en zijn nooit meer teruggezien.

To bee continued.....

N.B.:

Bij nadere bestudering op internet bleek dat de bijen hommels waren daar de gelijkenis van een hommelnest en de witte, donsachtige achterwerken van de dames en heren een hommelachtige gelijkenis toonden.

Bovenstaande tekst is niet aangepast daar de uitspraak "To hommel or not to hommel", "To hommel continued", "Hommel Movie", "So hommel it", "Hommel Gees", etc. nergens op slaan.