Oude tijden herleven

Heel, heel lang geleden, toen ik nog op school zat (en dat is heeeeeel lang geleden) kwam het wel eens voor dat er een toets werd afgenomen.
Meestal werd zo'n toets ruimschoots van te voren aangekondigd. Tijd zat dus om me voor te bereiden.
3 weken, 2 weken, 1 week, 6 dagen (tijd zat), 5 dagen (geen nood), 4 dagen (lukt best nog wel), 3 dagen (oké oké, morgen), 2 dagen (ja ja, ik ben al bezig. Fingers crossed), 1 dag (Oeps, best wel veel. Dat wordt laat!).
En uiteindelijk kwam het wonderbaarlijk altijd wel weer goed.

Enfin, dit weekend werd ik getrakteerd op een dejavu.
Zoonlief heeft ergens dit jaar een werkstuk mogen maken over Lance Armstrong. Een mooi actueel onderwerp. Echter het werkstuk werd zo actueel dat hij a.s. maandag (morgen dus) een spreekbeurt mag houden hierover. Hij was vrijdag "al" begonnen maar had nog een hoop te doen. Ook heeft hij nog een toets aardrijkskunde (of hoe dat tegenwoordig ook mag heten) a.s. maandag.
Plotsklaps voelde ik me weer jong en mijn bloed begon sneller te stromen. Mijn hartslag nam toe. En dat zonder doping!
Er mocht een PowerPoint presentatie gemaakt worden. Hoera, geen ouderwetse kernwoorden op papier meer maar "gewoon" een moderne PowerPoint presentatie.
"Gewoon". Yeah right. Gewoon is voor mij niet goed genoeg en zeker niet als ik zoonlief hierbij kan helpen. Hij zocht de plaatjes uit en bepaalde de verhaallijn. Pa heeft zichzelf de taak toegeëigend om er een gelikte presentatie van te maken. Zo één als wauw, vloeiend, soepel, bijna professioneel. Lees: tijdrovend.
En net zoals vroeger is het uiteindelijk weer gelukt. Dit keer een met liefde gemaakte presentatie en hopelijk met een "vet" gehalte en zoonlief met een soepel verhaal. Toch nog wel met een ouderwets kernwoorden lijst erbij. Dat toch nog wel. Tijden veranderen zegt men wel eens. Maar toch niet alles.

Ik ben benieuwd naar ons cijfer.
Succes morgen op school, zoon!

Edit 10-06-2013:
We hebben een 10!!!