Een teamgenoot van mijn elftal wist te vertellen dat de Dam tot Damloop een schitterend spektakel was voor hardlopend Nederland. Maar helaas waren de kaarten binnen 2 uur uitverkocht en kon hij niet deelnemen aan deze loop.
Juli 2010: Via de ondernemersorganisatie van het bedrijf waar ik elke dag aanwezig mag zijn was er een mogelijk om je in te schrijven voor de 10 Engelse Mijlen tijdens de Dam tot Damloop. Sommige dingen laat ik mij 2 keer vertellen maar dit keer niet. Samen met nog 2 collega’s wisten wij een plaatsje in de 26e editie te bemachtigen en de voorbereidingen konden beginnen.
19 september 2010: De tas was ingepakt en het ontbijt zat al een tijdje waar het het liefst is. Het was een bewolkte zondagochtend. De deurbel ging. Om 11.00 uur om precies te zijn. Na weken van voorbereiding ging het er van komen. In de afgelopen jaren was ik nauwelijks buiten de regio geweest. Maar vanaf vandaag ga ik samen met een collega buiten spelen. De start was om 13.10 uur dus we dachten dat we nog tijd genoeg hadden om ons er rustig naar toe te leven. Uit voorgaande ervaringen is gebleken dat haasten om een start te halen niet de ideale manier is. Al rijdend naar Zaandam bleek dat het steeds drukker werd op de weg en eenmaal in Zaandam was het zoeken naar een parkeerplekje een uitdaging. Door ervaren ingebouwde GPS-genen van mijn collega vonden we een parkeerplaats op 10 minuten wandelafstand van de plaats waar wij ons konden omkleden. Tijdens deze route werd uitgebreid gebruik gemaakt van de Dixies om niet onnodige ballast mee te hoeven zeulen. Eenmaal aangekomen in de ontvangsttent van 5x beter werden wij er op gewezen dat wij ons moesten haasten om de starttijd te halen omdat de pendelbussen er langer over deden dan de bedoeling was. :-(
Na een grappig busritje van Zaandam naar Amsterdam werden wij gedropt op Amsterdam CS. Nu had ik het idee dat ik aan een hardloop evenement mee zou doen maar dit was survivallen. Lopend van Amsterdam CS naar de Prins Hendrikkade werden we verwelkomt door onze vriend Dixie. Nadat ik “hem” een hand had gegeven konden wij weer verder. De sluitingstijd van ons startvak was om 13.00 uur. Uiteraard buiten onze schuld om waren wij te laat bij ons startvak maar de organisatie was zo aardig om ons toe te laten in een later startvak. Het startvak van 13.20 uur. Blij als 2 jonge veulens (de 2e collega was wel op tijd) werd het moment vastgelegd op de digitale plaat. Redelijk ontspannen kon het aftellen beginnen.
Nu je in Amsterdam bent is het je natuurlijke instinct om daar zo snel mogelijk weg te komen. Toegeschreeuwd door het kijkende publiek, vermaakt door de onbetaalde artiesten en wetende dat vandaag Feyenoord thuis tegen A..Aj..Aj..A.. 020 moet spelen was het adrenalinepeil ver boven gemiddeld. De eerste 13 KM waren een makkie. Hoewel de eerste domper al na 9 KM was. (Iemand was zo vriendelijk om de tussenstand Feyenoord-A..Aj..Aj..A.. 020 op een bordje langs het parcour te houden. Ik heb gezien van iemand die het gehoord heeft dat de opsporingsdiensten nog steeds op zoek zijn naar deze toeschouwster nadat zij als vermist was opgegeven enkele ogenblikken nadat ik haar een vriendschappelijk schouderklopje had gegeven richting het kanaal. Maar dit terzijde.) Vanaf dat moment moest het laatste stukje op karakter. De snelheid had er lekker ingezeten en het zou zonde zijn als dit door de laatste 3100 meter teniet gedaan zou worden. De toeschouwers op dit deel van het parcour was schaars. Men had waarschijnlijk verhalen gehoord van een schouderklopjes uitdelende hardloper. Dit betekende dat de verhalen sneller gingen dan mijn looptempo en dat kon ik niet op mij laten zitten. De laatste reserves in mijn lichaam werden aangebroken en ruim 1000 meter voor de finish stonden er al weer toeschouwers te schreeuwen. Mijn tijdelijke doel was bereikt. Eindelijk zag ik de opblaaspoort. Maar het woord “finish” zag ik er niet opstaan. Na een paar honderd meter eindelijk de opblaaspoort. Weer geen tekst “finish”. Zou ik verkeerd gelopen zijn? Maar na de laatste glooiing in het wegdek zag ik DE opblaaspoort MET het woord “FINISH”. In een nog onbekend gelopen tijd (tip: nooit met een vreemde horloge gaan hardlopen) passeerde ik de finish in Zaandam. Alle leden van de organisatie wilde mij de medaille overhandigen. Ik kon er maar 1 gelukkig maken wat ik dan ook niet naliet.
Geen last van blessures en een leuke, gezellige dag achterlatend zat ik na de autorit weer relaxt op de bank. De day after zou blijken wat de exacte prestaties waren geweest. En wat schetste mijn verbazing? Ik was 2e geworden!!! (Zie het gouden mannetje in onderstaande afbeelding).
Eat your hart out Koen Raaijmaekers
En voor wat betreft de laatste 3100 meter? Een makkie!
Op naar het volgende evenement.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten